Wczoraj zostałam
sama w domu. Wicher wył i miałam wrażenie, że po domu hula wiatr.
Położyłam się pod kocem i zasnęłam z kotem pod stopami. Obudził
mnie łomot za oknem. To orkan Sabina łobuzował. Zginał wątłe
drzewka do samej ziemi. W myślach opisałam jedno piękne
wspomnienie. Postawiłam kropkę
– w myślach. I wtedy coś zadudniło, a z kościoła doleciała mnie odegrana na organach melodia „Roty”. Musiała ją przynieść
Sabina, bo normalnie nie słyszę muzyki z kościoła. Wstałam, bo
zimno było pod kocem, a kot grzał za słabo. I wtedy zobaczyłam
uchylone okno. To cud, że wiatr je oszczędził. Wziął sobie za to
moje całkowicie opisane w myślach wspomnienie. Z kropką.
Pozostał mi jeszcze
mój samotnie spędzony czas. Nie robiłam nic. Patrzyłam tylko na rozbujane przez wietrzysko gałęzie i
zeszłoroczne kwiaty. Przypomniała mi się Amelia. Mieszkała w
starym domku, daleko przed wojną zbudowanym, wrosłym w ziemię. W
jej ogrodzie był gąszcz czerwonych róż. Chyba nikt ich nie
przycinał. Gałęzie miały gęsto splątane i pełne kolców. Róże
z baśni o śpiącej królewnie. Rosły tam też białe bzy,
najpiękniejsze w całej wsi. U nas były liliowe. Spytałam kiedyś
Amelię, czy mogę tych bzów nałamać. Popatrzyła surowo swoimi
załzawionymi oczami i powiedziała, że mogę, ale tylko dla Matki
Boskiej Majowej. Nałamałam więc tych gałązek z niechęcią i
zastanawiałam się, co z nimi zrobić. Chciałam je mieć dla
siebie. No i jak tu znaleźć Matkę Boską Majową? W kościele? Na
łące? W lesie?
Amelia nosiła
chustkę na głowie, ale nie wiązała jej pod brodą, tylko taki
jakby turban robiła. W jej uszach połyskiwały cygańskie
kolczyki. Skąd wzięła cygańskie kolczyki? Chciałam takie mieć.
Skąd wzięła? Od Cyganów, którzy jeździli wtedy po wsiach.
Wróżyli, handlowali i kradli. Sprzedawali pierścionki z tombaku i
przekonywali, że to złoto. Wymieniali ten tombak na złoto
prawdziwe. Kobiety wierzyły w cygańskie bajki. Oddawały swoje
pierścionki zaręczynowe w zamian za duże, błyszczące
pierścienie, które błyszczały jakiś czas, a potem ciemniały.
Wierzyły we wróżby, pięknie im się wszystko zgadzało w
opowieściach posępnych czarodziejek w kolorowych spódnicach.
Moje dzieci są z
pokolenia tik-toka, a ja pamiętam Cyganów, którzy wróżyli i kury
kradli.
Amelia była
szczupła, nosiła spodnie i kolorowe sweterki. Perfumowała się na
większe okazje, takie jak kółko różańcowe. Jej rówieśnice
były tęgie i zakładały szerokie spódnice. Stawiały nogi szeroko
i opierały ręce o brzuch. Siadały na ławkach i rozmawiały na
tematy egzystencjalne. Codziennie, na starych ławkach, w cieniu
bzów. Były bardzo stare. Amelia rzadko z nimi przesiadywała, ale
bywała w towarzystwie, odwiedzała sąsiadki. Kiedyś też ją
odwiedziłam, z babcią. Ucieszyła się bardzo i wcisnęła mi do
ręki gorącą bułkę z dżemem. Jej domek to był norka krecia.
Nawet wtedy wydawał się malutki. Było w nim jednak przytulnie i
ciepło.
Nie pamiętam, kiedy
umarła, ale na pewno to było dawno. Przyjechał spadkobierca,
zburzył chatkę. Róże też umarły. Szybko postawiono nowy dom.
Do tej pory nikt w nim nie zamieszkał. Oplata go chmiel, wciska się
do środka.
Nikt już nie
pamięta o Amelii. Może te resztki białego bzu, rosnącego na
chwałę Matki Boskiej Majowej...
A taki nam śnieg spadł. Zdjęcia zrobiłam w nocy, bo rano nie miałabym czego fotografować. Tylko trawę zieloną.