Zostałam opluta jadem. I nawet mnie to mocno nie dotknęło, bo przecież tak bywa. Zdarzyło mi się już tego doświadczyć, przeżywali to inni. Dlaczego życie miałoby mnie oszczędzić? Nie stałam się dzięki temu silniejsza. Słabsza chyba też nie, bo nie mogę pozwolić sobie na bycie słabszą.
Potem zostałam oblana kubłem zimnej wody. Lodowata to woda, z ostrymi igiełkami. Do tej pory ogrzać się nie mogę. Cały czas chciałam wierzyć, że wystarczy być uczciwym, że przyzwoitym trzeba być. No trzeba przecież, trzeba.
Ręce mi tak opadły, że nie mam siły chwytać wiatru w żagle. Nawet łzy popłynęły. To tak potrwa chwilę.
W ogrodzie i w domu czuć jesienną wilgoć. Jeszcze trochę i stary Singer zakwitnie. Do domu wciskają się pająki. Myszy też pewnie próbują. Coraz częściej widzę ropuchę, która mieszka pod tarasem.
Trzeba powoli opróżnić basen, wystawiony na lato dla dzieciaków. Chyba już w tym roku nikt w nim nie będzie pływał.
Ćma bukszpanowa zżera mi moje dwa bukszpany. Ukryłam je w kącie, myślałam, że nie zauważy. Na próżno.
Dzieciaki szczęśliwe wróciły do szkoły. Mnie onieśmielają maski ochronne i wszechobecne płyny do dezynfekcji. Najchętniej zwinęłabym się jak ślimak i poczekała w swoim domku na lepszy czas.
Kochani, zaczęłam zabawę w Instagram. Nie bardzo umiem:) Moje konto instagramowe nie łączy się z fb - to celowe. Jeśli macie ochotę pooglądać zdjęcia, które wstawiam, zapraszam. Wystarczy kliknąć tę czarno-białą ikonkę po prawej stronie.
A żeby zapomnieć o smutkach i smuteczkach pokażę Wam pieseczka i koteczka.
A teraz miejsce, o który pięknie napisała Arteńka - http://cudartenka.blogspot.com/2020/08/wodziki-kawaek-rosji-nad-szeszupa.html
Tam czas się zatrzymał, naprawdę. Chodząc po Wodziłkach, brodzimy w tym zatrzymanym, zagęszczonym czasie.



