poniedziałek, 23 marca 2015

Kosmiczna sobota i taka sobie niedziela

Sobota była piękna, słoneczna, choć wietrzna. Natchniona tym pięknem i wiosną, którą widać, słychać i czuć, uzbroiłam się w odpowiednie akcesoria i poszłam ścierać kurze do niebieskiego pokoju. Pokój ten pierwotnie miał pełnić funkcję gabinetu i garderoby, gdyż zabudowany jest od góry do dołu półkami na książki i rozsuwanymi szafami. Stoi tam też biurko. Nie ma tam jednak atmosfery do pracy, używany jest więc jako biblioteka, archiwum, garderoba i suszarnia.
Weszłam, zaczęłam wyjmować książki z półek i... zobaczyłam miasta kurzotworów. Dawno tu nie zaglądałam... A tymczasem powstały kurzowe bloki, domy jednorodzinne, fabryki... Tambylcy wylegli do swoich kurzowych ogródków, rozłożyli się na leżakach, bawili się z kurzowymi psami. No nie! Nie wydałam pozwolenia na budowę, na dzierżawę i wynajem. Psik, psik! - prysnełam specyfikiem i zaczęłam demolować domy, aglomeracje całe. Popłoch widziałam w kurzowym świecie. Dachy fruwały, belki spadały... Armagedon! Ze trzy półki tak załatwiłam, aż trafiłam na księgę o kosmosie, która leżała zapomniana pod stosem starych czasopism. Tak starych, że chyba już zabytkowych... Otworzyłam i wsiąkłam... Rodzina nawoływała, upominała, o obiad prosiła. Na nic wszystko! Matka przemierzała księżycowe Morze Jasności, Ocean Burz... Potem odwiedziła najbliższe planety. A później te dalsze, aż całkiem popłynęła w kosmiczną dal. I tak by przemierzała do dzisiaj przestrzenie międzygalaktyczne, gdyby nie wiosna. Tak ciepło, więc wyjść trzeba chociaż na krótki spacer - pomyślałam przytomnie a potem jeszcze na chwilę utonęłam w Wielkim Obłoku Magellana.
Ojciec ulitował się nad gromadką dziateczek i zrobił obiad. Smaczny bardzo, trzeba przyznać. Po obiedzie ubrałam część przychówku i trzymając ów przychówek za ręce wyszłam na wiosenny spacer. Ptaszki ćwierkały, dzieci biegały, słońce świeciło... Weszłyśmy do cukierni po ciastka.
I miło było, i spokojnie... Chociaż tak naprawdę spokojnie było tylko w niebieskim pokoju, bo odpuściłam sprzątanie i znowu zaczęły wznosić się kurzowe miasta. A u nas było tak normalnie, jak to w rodzinie wielodzietnej:)
A posprzątam póżniej. Soboty żal:)

Niedziela minęła tak szybko! Jak to niedziela. I tak jakoś tęskno było i smutno. I sił nie zebrałam na jutro. I jak ja zdążę, podopinam, załatwię? Nie wiem. No nie wiem...





 Makijaż artystyczny:)
 A to przykład porażki pedagogicznej. Nasz pokój dzienny miał być wolny od zabawek...


Pięknego poniedziałku!

niedziela, 15 marca 2015

Zapiski szpitalne

24 lutego
Tak bardzo nie chciałam, żebyśmy tu trafiły, ale nie dało się tego uniknąć. Jesteśmy tu. Na szczęscie w odpowiedniej chwili.
Suchy, duszący kaszel kroi szpitalną ciszę na kawałki. Też suche. Suche, spierzchnięte usta, bo nie chce się pić. A przecież pić trzeba... Kroplówka odmierza czas. Kap, kap... Powoli mijają kolejne sekundy, minuty. Normalnie czas pędzi na złamanie karku, a tutaj choruje. Tak jak pacjenci. Mali pacjenci... Kaszlą, płaczą, bawią się... Dziewczyna z tej samej sali mówi, że nie wytrzyma tu ani chwili dłużej.
Sale są nawet ładne. Ściany pomalowane na żółty, słoneczny kolor, niebieskie szafki... Mało tu bieli szpitalnej, a czuję się tak, jakby wszędzie była lodowata biel.
Czarne, długie, gęste włosy mojej córeczki nie wyglądają dziś bogato. Są smutne, tak jak zaczerwienione oczy.
Zapalenie płuc, wysokie wskaźniki, nie ma płynu w płucach... Zdania albo urywki zdań docierają do mnie z opóźnieniem. Może jutro będzie lepiej, ale dzisiaj jest źle, bardzo źle.
27 lutego
Wszystko potoczyło się tak szybko. Nie było płynu w płucach, pojawiły się śladowe ilości płynu, a potem... wzrosła ilość płynu. A jak wzrosła, to powieźli nas karetką do samej Warszawy. I jesteśmy tu. To nic, że łóżko za małe, to nic, że znowu będę spać na krześle. Mogę i całe życie. Dobrze, że tu jesteśmy. Odciągnęli płyn. Bolało. Teraz królewna Śnieżka śpi. Serduszko bije miarowo, oddycha spokojnie. Saturacja prawidłowa. Kiedy się budzi, płacze. Bolą ją plecy, boli ukłute płuco.
Śpij, maleńka. Jestem tu cały czas. Zaśpiewam ci...
Odkąd pamieta, zawsze stała
na toaletce obok lustra.
W białych baletkach wychylona,
w powietrzu uniesiona nóżka...

Tatuś już do Ciebie jedzie. Tylko blokady musi ominąć. Wszyscy o Tobie myślą.
Zagląda tu do Ciebie przez szybkę mała Chinka. Uśmiecha się. Wygląda jak nasza skośnooka lalka. Pobawisz się z nią, jak się lepiej poczujesz. Pójdziemy do świetlicy, zjemy obiad... Ale to później. Śpij, Słoneczko...
Choroba jak zła czarownica zaczaiła się na moją królewnę, ale jej nie pokona. Bajki kończą się dobrze.

A później... Później były badania, różne komplikacje... Poznałam rocznego Andrzejka z sali obok, który przyjechał z OIOM-u... Zobaczyłam małe dzieci wiezione na wielkich łóżkach, obłożone aparaturą. I odechciało mi się na jakiś czas zapisywać swoje myśli.
A teraz jesteśmy w domu. Sprzątamy, układamy, bawimy się, zaglądamy do wszystkich kątów...
Przytulam stęsknione maluchy. Trochę mi przykro, gdy w nocy wołają tatusia, a nie mnie. Przyzwyczaiły się, że tylko on odgania nocne strachy. Powoli jednak wszystko wraca do normy:)



Czasami tylko myślę, co tam z nimi, z tymi, którzy zostali. Czy Andrzejek dostał przepustkę do domu, czy Natalka już wypisana, co z Julką...

niedziela, 22 lutego 2015

Bunt "lalki" i wizyta CudARTeńki

Wczoraj...

Zbuntowałam się i wyszłam z domu na całe dwie godziny. A mogłam inaczej się zbuntować, lepiej. Położyć się spać przez ten czas. Pewnie wyszłoby mi to na zdrowie. Położyłam się wprawdzie po akcie buntu, ale to była już konieczność.
Szłam po ulicach, chodnikach i wsłuchiwałam się w odgłosy miasta. A było czego słuchać, jak zwykle, bo miasto ma zawsze dużo do powiedzenia. Wszystko rozmawiało ze wszystkim. Samochody warczały na siebie, gołębie gruchały, mała sikorka ćwierkała na krzaku derenia, a dereń stał godny jak krzew gorejący.
Gdy przechodziłam między blokami, naprzeciw mnie wyszła niewysoka blondyna po przejściach. Duży dekolt odsłaniał blade, zmarznięte piersi. Usta lekko fioletowe z jednej strony. Lekko wzdęty brzuch. "Hej, lalka, poczęstuj papieroskiem"- rzekła namiętnie wprost do mego ucha. Oceniłam stopień trzeźwości. Wysoki, nawet bardzo wysoki... Ale to nieważne! Tak ładnie mnie nazwała, że aż żałowałam, że papierosków nie mam. Poczęstowałabym, a co! No, ale nie mam i już! "No nie mam!" - krzyknęłam, czmychając, bo zauważyłam  wesołych osiedlowych chłopaków, gotowych przyłączyć się do naszej rozmowy. A u nich stopień trzeźwości... Hmmm...
Lalka - bardzo ładnie. Lalka - Papusza. Takie to poetyckie:)
I szłam tak tymi ulicami. Ja - lalka. Wszyscy gdzieś gnali, załatwiali jakieś sprawy, mieli wyższe cele, a ja tylko bunt swój niosłam.
Weszłam nieśpiesznie do kilku sklepów, pooglądałam książki na wystawie. Mijałam kolejnych rowerzystów, kolejne dziewczyny w rozpiętych wiosennie ramoneskach. Tak... Świat wyglądał wiosennie, a mnie było zimno mimo czapki, szalika i ciepłej kurtki. Czułam, że ten świat jest jakby za szybą. Nie mogłam go dotknąć, a chciałabym znów poczuć, jak to jest być krwinką czerwoną w organizmie... Też gnać i sprawy załatwiać. I tak mnie na chwilę coś w sercu ukłuło.
Powlokłam się do domu. Moje maleństwa zajęte były grą planszową. Najmłodsze, co oczy ma jak małe niebieskie jeziorka, przybiegło na chwilę do mamusi i pognało z powrotem. Przytuliłam spojrzeniem i poszłam zagrzebać się w kołdrach i kocach na następne dwie godziny.
Ciekawe, czy ktoś zauważył mój bunt?
A teraz, wycierajac mimochodem lekko zasmarkane, małe nosy, wspominam niedawny przyjazd CudARTeńki. I myślę sobie, że to naprawdę CUD. Niedawno rozmawiałam z Ewą, później siedziałam przy swoim własnym stole z Arteńką. A odnalazłysmy się przez internet. No cud:)
Arteńka jest przesympatyczna. Jest w niej dobroć i delikatność, jaką widać na jej blogu, a jednocześnie to osoba bardzo pomysłowa, szybka w działaniu i taka... prawdziwa. Nie jakaś tam kosmitka:) Chociaż komórki nie używa... Czas, który miałyśmy na to spotkanie, a było go niestety niewiele, minął nam bardzo szybko, za szybko. Następnym razem inaczej to sobie zorganizujemy:)
Arteńko, dziękuję Ci za te odwiedziny i za cudne podarki:))))

A tak zostaliśmy obdarowani...
Haft matematyczny:)

:*

niedziela, 8 lutego 2015

Jak ryba w wodzie

Piątek
Jakoś tak mdło na dworze. Błoto, kałuże, wilgoć... Nie chce się wychodzić z domu, a tu biegi poranne trzeba uprawiać. Odstawic przychówek w różne miejsca, wrócić, zrobić, co trzeba i znowu biec . Czuję się jak akara marońska, która nam się kiedyś rozmnożyla. Jak ona dbała o te swoje małe kuleczki, które rosły w oczach, aż nabrały w końcu rybich kształtów. Brała je do pyszczka, potem wypluwała. Wszystkie po kolei. A później od nowa. I ja tak dzień w dzień to samo, żeby ten narybek w końcu popłynął na szerokie wody. Wyobrażam sobie, ze jestem rybą, która skacze na swoim ogonie po chodniku. I na chwilę robi się raźniej.
I w domu też mdło. Duszno. Otwieram szeroko drzwi na balkon i łapię powietrze jak ryba wyrzucona na brzeg. Dookoła ludzie w swoich akwariach, maskuja się firankami, ale i tak ich widać. Gniotą kluski, zmywaja blaty stołów, karmią niemowlęta, później pędzą na zapupy. Sąsiadka, co ma zacięte usta, wyjrzała dziś rano zza drzwi, gdy moje dzieci śpiewały przy wychodzeniu. Zapachniało jej mieszkaniem. Specyficzny zaduch. Wyjrzała, spojrzała nieprzyjaźnie i się schowała.
- Sąsiadko, chciałam cię przywitać w ten mdły poranek. Nie zamykaj drzwi! Dziewczynki za głośno śpiewają? To nie rybki przecież. Wesoło im.
Pogadałam tak sobie w duchu, uciszając dzieci, ale nikt nie chciał słuchać, ani one, ani sąsiadka.
Ludzie nie patrzą sobie w oczy. Czasem spojrzenia prześlizgują się po twarzach, ale oczy omijają. A kiedy jednak niechcący spotkają się wzrokiem, robi się niezręcznie, jakby ktoś chciał w duszę zajrzeć.
Po ulicach oprócz zwyczajnych zjadaczy chleba, wędlin i czasem łososia norweskiego chodzą też rybony, które zjadaja młode. Maskują się dobrze. Trzeba na nie uważać, są bezwzględne. Akara strzegła swoje maluchy, ale i tak je podjadały. A dzieci księżniczki z Burundi? Wszystkie pożarte przez glonojady. Dorosłe osobniki też mogą być podgryzane, tak jak niebieski welonek, któremu drapieżniki zjadły jego piękny ogon. Został sam korpus... 
Niebo zapłakane. Może to z powodu tego rannego gołębia, który siedział na parapecie. Napuszył się, schował głowę w pióra, drżał. Pobiegłam zamknąć kota i przygotować coś, jakiś plaster, bandaż, stary ręcznik... Sama nie wiem co. Obawiałam się, że mnie podziobie, ale jak wróciłam do okna, już go nie było. Została plama krwi. Wybiegłam na balkon, żeby spojrzeć w dół. Nie znalazłam jednak pierzastego ciała. Może poleciał? Ostatni lot, a może nie...
Na szybach mojego akwarium glony i ślimaki. Tak trudno czasem je umyć, strącić paskudy, które psują widoczność, zabierają tlen.
Za oknem wciąż czerwieni się plama gołębiej krwi.
Zza chmur jednak wygląda słońce. Niech no tylko zrobi się cieplej. Umyję szyby i znowu będzie przejrzyście.
Sobota
Dzisiaj był bal karnawałowy u przedszkolaków. Cała rafa koralowa:)
Niedziela
Ale za to niedziela,
ale za to niedziela,
n
iedziela będzie dla nas!

wtorek, 27 stycznia 2015

Zmiany w mieście B i spotkanie...

Miasto B przywitało Kalipso obdrapanym wówczas dworcem i reklamami w jezyku polskim i rosyjskim. Biały kościół na wzgórzu, to był pierwszy ładny widok po wyjściu z dworca kolejowego.
Na początku myliła autobusy, jechała nie w tę stronę, w którą zamierzała. O dziwo, lepiej sobie radziła w Warszawie. Tutaj musiała wydeptać swoje ścieżki, pogłaskać wzrokiem kamienice, ulice, aż miasto przeciągnęło się jak kot, zamruczało i zaakceptowało ją.
I Kalipso została tam na kilka lat, gdzie wieże kościołów i cerkwi zgodnie królują nad miastem... Gdzie dwa razy obchodzi się sylwestra, a można i raz, ale długo. I świętuje się zawsze dwa razy.
Pierwsze swe kroki skierowała w stronę uczelni. Załatwiając sprawy formalne, zauważyła, że pan doktor, z którym rozmawiała, spaceruje po wytartym parkiecie na bosaka. I to ją zachwyciło.
Wtedy zachwycała się prawie wszystkim. Ot, młodość durna i chmurna, wesoła i szalona...
A cóż aż tak bardzo jej się mogło w tym mieście podobać? Tam ponoć białe niedźwiedzie po ulicach chadzają...
Ano podobały jej się i te białe niedźwiedzie. Pokochała lipy na Lipowej, obiady w Podlasiaku, wieczorne śpiewy przy dźwiękach gitar na korytarzu akademika, nawet wykłady profesor P. 
A dzisiaj może mniej rzeczy juz Kalipso zachwyca, ale jak już zachwyci to tak, że ho ho...
Jak bardzo rozwinęło się to miasto! Jak wypiękniało! - niemal wykrzyknęła, kiedy po dłuższym czasie znów tam zawitała. Tu zawsze było ładnie, ale teraz jest tak... europejsko. Ulice nabrały rumieńców. Lipowa to deptak, kolorowy I gwarny nawet o północy. Nowe budynki, ulice, sklepy, wielkie galerie handlowe... Jest i opera... Tylko pałac Branickich sie nie zmienił. I na Magdalence wciąż cicho...
Zmiany nie powinny cię dziwić, Kalipso! Z choinki się urwałaś? Wszystko się zmienia na tym świecie, a Białystok ma być taki sam?
Co prawda, to prawda...
I tu Kalipso doszła do wniosku, że może i z choinki się urwała, bo pisze o sobie w trzeciej osobie, a nawet i zwraca się sama do siebie, w osobie drugiej. Postanowiła zatem wrócić do normalności, czyli do osoby pierwszej.
Pięknie spędziłam czas w mieście B. Spotkałam się z przyjaciółmi, z ich dziećmi. Pisklęta się wybawiły... No I... W końcu umówiłam się z Ewą, cudowną Ewą poznaną w Pastelowym Kurniku.
Spotkałyśmy się przed pijalnią czekolady koło Ratusza. Ewa telefonicznie poinformowała mnie, jak wygląda. Opis nie zgadzał się w ogóle, ale wystarczyło, że spojrzałyśmy sobie w oczy:) Przy kawie I słodkiej czekoladzie (słodka to mało powiedziane) spędziłyśmy ze sobą ponad cztery godziny. Nie omówiłysmy wszystkich tematów dogłębnie, dlatego czekam na następne spotkanie. Jaka jest Ewa? Otwarta, spontaniczna, energiczna, radosna... I pomysłowa! Kocha ludzi, uwielbia zwierzęta. Wspaniały człowiek z piękną duszą! A ile talentów posiada! Obdarowała mnie przepięknym szalem przez siebie zrobionym i akacjowym likierem. Do tego słodkości!
Takie oto prezenty otrzymałam:) Zdjecie nie oddaje wiernie koloru szala, w rzeczywistości jest piękniejszy.
 Ktoś tu chciałby się otulić...
 Proszę zwrócić uwagę na splot i wykończenie:)
 Piłyśmy czekoladę...






 Miasto B nocą



Ewa, dziękuję Ci za spotkanie i życzliwość. Ściskam mocno:******
I tak powoli życie wirtualne wkracza do świata rzeczywistego, a czego się bardzo cieszę:)))



wtorek, 20 stycznia 2015

Noc, mgła, kot i ja

W nocy było duszno. Wszyscy spali. Kot skulony w kłębuszek przywierał mi do nogi. Odsunęłam go delikatnie i wstałam. Założyłam szlafrok i otworzyłam drzwi na balkon. Na dworze była mgła. Tak cudownej mlecznej mgły nie widziałam już dawno. Całe blokowisko tonęło w chmurze. Chłodne powietrze wpłynęło do mieszkania. Mgła przysiadła na parapetach, położyła się na szafkach, a ja patrzyłam przed siebie.
Najpiękniejsze mgły, jakie pamiętam, to te jesienne, na naszych łąkach, oglądane w dzieciństwie. Wieczorami robiło się zimno. Wtedy wypływały nie wiadomo skąd mgielne panny - mokrzyce. Tańczyły w tych swoich przejrzystych sukienkach. Powoli, bardzo powoli... Pachniały wilgocią, grobem, dżdżownicami. Czasami stały nieruchomo. Biel wtedy gęstniała. Zanurzałam się w nią, ale nie za daleko. Nie chciałam tracić widoczności. Ziemia we mgle była nieprzewidywalna. Mogła otworzyć swoje zapadnie i wessać w głąb. Tak... We mgle otwierają się tajemne przejścia, można w niej zginąć i się nie odnaleźć.
Miałam wtedy koleżankę, bardzo miłą dziewczynkę. Niewysoka, jasnowłosa, skromna... Zawsze w tym samym granatowym sweterku. Była nieśmiała i często płakała. Bawiłyśmy się w szkołę albo w sklep. Z innymi dzieciakami bujałyśmy się na gałęziach bzów, które rosły za połamanym płotem sąsiada. Sąsiad nigdy nie przeganiał dzieciaków. Dużo pił i nasza zabawa była mu obojętna.
Spotkałam ją niedawno. Miała opuchnięte nogi. Zapewne cierpi na żylaki. Włosy niedbale związane gumką. Plamy na skórze. Roześmiana i zasapana trzymała się za wielki brzuch.
- To już lada dzień. A weź, przestań! Już chce wyjść! Pewnie dziewczynka!
Znowu narodzi się mała dziewczynka. Zamieszka z rodzicami w domu wśród pól. Będzie biegać po łąkach, oglądać żuki i bawić się wśród bzów. I może będzie miała taką koleżankę, jak ja...
Patrzyłam wciąż przed siebie, a z bieli, która pokryła trawniki, plac zabaw, górkę do zjeżdżania na sankach, wyłaniały się kolejne obrazy. Zabawy w wojnę, kaczki drepczące w błocie, brązowy szczeniak...
Skąd przyszłaś, mgło? Dlaczego masz moje wspomnienia? Chyba tej nocy otworzyło się tajemne przejście do dość odległych już czasów. Na pewno wiedział o tym kot. Stał koło mnie, ocierając się o nogę. Miauczał żałośnie. On też przecież z tej mojej wsi. Tam go znalazłam. Może jego przodkowie wspinali się wtedy po bzach sąsiada...
Zamknęłam drzwi, przycinając mgielny welon jakiejś dzikiej wietrznicy. Poszliśmy do kuchni coś zjeść. Ja i on:)
A w dzień mgła opadła i drzewa pokryły się szronem.




W parku było prawie pusto. Tylko trzy małe niedźwiadki i ja:)







piątek, 16 stycznia 2015

Straty, smutki i używanie żywota

Babcia mi się nie śni, bo jej zakazałam. Kiedy przyśniła mi się tuż po swojej śmierci, powiedziałam jej, żeby już nie przychodziła. Teraz czasem wołam ją we śnie. Chyba się obraziła. A może już jest tak daleko, że nie może usłyszeć. Straciłam ją bezpowrotnie? Wielu odeszło. Nie dają żadnego znaku życia, nieżycia...
Nie ma już dziadków. I tej sąsiadki, co piła, i tej, co boso chodziła. Nie ma tych z kółek różańcowych i nabożeństw majowych, i z tych spelunek, gdzie życie podłe wre...
Miałam kiedyś koleżankę, która mieszkała w domu krytym strzechą. Mądra, sympatyczna dziewczyna. Miałam też taką, której dom był ogromny, bogaty. Od dawna już nie wiem, co u nich. A to były takie ważne dla mnie znajomości...
Zniknęli z mojego życia ludzie, zostali gdzieś na drodze albo poszli w inną stronę. Nieliczni tylko trwają. A ilu nowych się pojawi? Ciekawe, na jak długo...
Ziemia dziś drży pod nogami. Czuję wybuchy... Niemal słyszę wystrzały i krzyki. To Ziemia tak krzyczy? Kosmos na chwilę przestał oddychać. Przenika mnie kosmiczna pustka. Ktoś tam na świecie kogoś stracił....
Czy jest ktoś, kto myśli, że stracił mnie? Ja jestem jeszcze...
Nie traćmy się z oczu... Dopóki jesteśmy, bądzmy dla siebie nawzajem. Zawsze osiągalni...

Tak było wczoraj. Dziś minął mi nastrój nostalgiczny, chociaż smuteczki mniejsze i większe nadal lepią się do mnie. Nic to... Wieczorem wyszłam na spacer. Zajrzałam do sklepu, gdzie ze stosu tanich książek wydobyłam wielką biografię Adama Mickiewicza. Życie narodowego wieszcza kosztowało 20 zł, bez jednego grosza. Nie mogłam wzgardzić życiem Poety, w dodatku tak mocno przecenionym.
Hej, użyjmy żywota!
Wszak żyjem tylko raz.


No to sobie teraz używam przy herbacie:)

Takie korzenie mają drzewa w naszym małym parku.

 Udał się nam dzisiejszy spacer.
:)